بی مقدمه

خیلی بی دلیل مینشینم کنار اتاق انگشتانم را نگاه میکنم و دستانم را در هوا میچرخانم
خیلی بی دلیل دست لا به لای موهایم میبرم - سنجاقشان را باز میکنم دوباره میبندم
ناگهان بر میخیزم - جلوی آینه میروم - دوباره بر میگردم
با هر طنین نوای آشنا چشم میبندم - نفس عمیق و شاید گاه برای دلتنگی خاطره ای دور اشک میریزم و دوباره میخندم
بی مقدمه بگویم تازگی ها که نه... خیلی وقت است حس عجیبی دارم
یأس؟
ترس؟
وهم؟
درد؟
مرگ؟
نمیدانم هر حسی که هست زیبا نیست
هر چه که هست بی مقدمه میاید وسط روزها و دقیقه های خوب
و خودش را جا میکند و همه چیز را سیاه
غریبه که نیستید ... اما
گاهی میل دارم نفس نکشم
گاهی با دیدن از هم پاشیدن یک زندگی
گاه با دیدن فقیری در خیابان
گاه با شنیدن تعنه ای از عزیزان
گاه با دیدن کودکی در بستر بیماری
گاه با دیدن دست لرزان مادربزرگ
و گاه با دیدن اشک های غلتان روی گونه ام
آری... گاه تصمیم میگیرم نباشم
و بعد مرور میکنم
صحنه های خوب و بد را به شتاب نور
پشت هم - تند تند میگذرند
تحلیل میروم
به خودم می آیم
کنج اتاق نشسته ام
دستانم در هوا
ناخن های نیمه رنگ خورده ام را نگاه میکنم
گونه ی راستم خیص یک قطره
شاید باران - شاید اشک
بی مقدمه بگویم تازگی ها که نه... خیلی وقت است حس عجیبی دارم


88-8-25
16:05 PM